Home » บล็อก » Fight or Flight Response คืออะไร?

Fight or Flight Response คืออะไร?

เวลาอ่านโดยประมาณ: 10 minute

คุณต้องเคยได้ยินเกี่ยวกับปฏิกิริยาการต่อสู้และการบินการพรรณนาที่เรียบง่ายของมนุษย์และสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ที่ตอบสนองต่ออันตรายและสถานการณ์ที่คุกคามชีวิต

กล่าวอีกนัยหนึ่งกลไกวิวัฒนาการที่ดัดแปลงสําหรับการเผชิญกับเหตุฉุกเฉิน

การตอบสนองของการต่อสู้หรือการบินนั้นมีลักษณะการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายรวมถึงการเปลี่ยนแปลงทางระบบประสาทและต่อมไร้ท่อ สิ่งนี้เตรียมบุคคลหรือสัตว์ให้พร้อมตอบสนองหรือถอนตัวเมื่อเผชิญกับภัยคุกคามต่อการอยู่รอดทันที

บทความนี้จะกล่าวถึงอันตรายที่ทําให้เกิดปรากฏการณ์นี้การเปลี่ยนแปลงทางระบบประสาทและต่อมไร้ท่อที่แม่นยําที่กล่าวถึงในคําอธิบายนี้และทําไมแนวคิดของ “การต่อสู้หรือการบิน” จึงเป็นแนวคิดที่เข้าใจง่ายเกินไป

ภัยคุกคามที่จินตนาการและเป็นจริง

การตอบสนองการต่อสู้หรือการบินสามารถเกิดจากภัยคุกคามต่างๆทั้งที่จินตนาการและเป็นจริง ตัวอย่างเช่นสัตว์ป่าภัยพิบัติทางธรรมชาติและบุคคลอื่น ๆ จะถูกจัดประเภทเป็นภัยคุกคามทางกายภาพ ในขณะที่ในทางกลับกันการพูดแบบ extemporaneous สถานการณ์ทางสังคมและ phobias เป็นตัวอย่างของภัยคุกคามทางจิตวิทยา

ดูเหมือนว่าตรรกะวิวัฒนาการที่จะบอกว่าเราจะมีการตอบสนองการต่อสู้และการบินที่แข็งแกร่ง อย่างไรก็ตามเมื่อพิจารณาถึงวันแรก ๆ กับผู้อยู่อาศัยที่อาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดารที่ไม่ถูกรบกวนส่วนใหญ่คุณจะพบว่าบรรพบุรุษมีแนวโน้มที่จะพบนักล่า

ตัวอย่างเช่นการตอบสนองต่อความกลัวของเราจะเป็นการปรับตัวที่ยอดเยี่ยมในสถานการณ์ที่คุณพบเสือภูเขาที่พร้อมจะโจมตี คุณต้องการให้การหายใจและอัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มการไหลเวียนและให้กล้ามเนื้อแขนขาของคุณมีออกซิเจนเพียงพอที่จะทํางานได้อย่างรวดเร็ว ดังนั้นช่วยคุณในการป้องกันหรือหลบหนีโดยเร็วที่สุด

Freeze มีบทบาทอะไรในการต่อสู้หรือการบิน?

เมื่อคํานึงถึงคําแถลงก่อนหน้านี้การต่อสู้และการบินเป็นลักษณะทั่วไปของการตอบสนองต่อความกลัวของเรา คํานี้ได้รับการประกาศเกียรติคุณครั้งแรกเมื่อหนึ่งศตวรรษก่อนในปี 1929 โดย Walter Cannon นักสรีรวิทยาของฮาร์วาร์ด อย่างไรก็ตามนักวิทยาศาสตร์บางคนแนะนําว่าแนวคิดพื้นฐานอาจซับซ้อนกว่ามาก

การวิจัยที่ดําเนินการนําเสนอการตอบสนองสี่ประการต่ออันตรายและความเครียดแทนที่จะเป็นสอง สิ่งเหล่านี้ถูกระบุว่าเป็นการแช่แข็งการบินการต่อสู้ความหวาดกลัวเป็นลม

ปฏิกิริยาเริ่มต้นของสิ่งมีชีวิตต่ออันตรายเกี่ยวข้องกับคําว่า ‘แช่แข็ง’ ตัวอย่างเช่นหากสัตว์พบนักล่ามันจะกลายเป็น hypervigilant และจะยังคงนิ่งอยู่ แม้ว่าสิ่งมีชีวิตหลายชนิดมีแนวโน้มที่จะถูกพบเห็นโดยนักล่าน้อยกว่า แต่การสะท้อนกลับนี้เป็นวิวัฒนาการ นักวิทยาศาสตร์หลายคนชี้ให้เห็นว่าการแช่แข็งเป็นคู่หูของทหารที่ตอบสนองต่อวิกฤตโดย “หยุดมองและฟัง”

ในทางตรงกันข้าม Fright เป็นคําที่ค่อนข้างเป็นที่รู้จักน้อยกว่าซึ่งครอบคลุมความพยายามครั้งสุดท้ายของสิ่งมีชีวิตในการหักล้างภัยคุกคาม อธิบายด้วยวลี “ยาชูกําลังไม่สามารถเคลื่อนที่ได้” และ “ทําตัวตาย” ความหวาดกลัวหมายถึงนักล่าที่แสดงความไม่เต็มใจในการโจมตีสิ่งมีชีวิตที่ตายไปแล้ว

ฮอร์โมนและอาการของการตอบสนองต่อความกลัว

การหายใจสั้นอย่างรวดเร็ว, อัตราการเต้นของหัวใจเร่ง, คลื่นไส้, ปากเป็นแผล, ต้นขาตึง, กล้ามเนื้อคอและไหล่, ฝ่ามือเหงื่อออก, ตัวสั่น, ความเข้มข้นในความคิดที่ไม่พึงประสงค์, เวียนศีรษะ, ภาพหลอนและอื่น ๆ ล้วนเป็นตัวบ่งชี้ความรู้ความเข้าใจและพฤติกรรมของการตอบสนองการต่อสู้และการบิน ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่การตอบสนองความกลัวถูกกระตุ้นจะเกิดอะไรขึ้นภายในร่างกาย?

เมื่อระบบประสาทรับรู้สัญญาณอันตรายทางสายตาหรือหูต่อมทอนซิลจะส่งข้อความไปยังไฮโปทาลามัส อะมิกดะลาเป็นพื้นที่ของสมองมนุษย์ที่มักเกี่ยวข้องกับความตื่นตระหนกความวิตกกังวลและความกลัวในขณะที่ไฮโปทาลามัสมักมีหน้าที่ควบคุมฮอร์โมนที่ผลิตขึ้นเพื่อตอบสนองต่อความกลัว

ไฮโปทาลามัสยังเป็นส่วนประกอบของแกน hypothalamic-pituitary-adrenal (HPA) ซึ่งมักเกี่ยวข้องกับความกลัว

ตามที่ระบุไว้ในบทนําแนวคิด ‘การปรับเปลี่ยนต่อมไร้ท่อ’ ในร่างกายมนุษย์เป็นองค์ประกอบพื้นฐานของการตอบสนองต่อความกลัว ฮอร์โมนหมายถึงสารเคมีที่ช่วยในการทํางานที่ดีต่อสุขภาพของกิจกรรมทางสรีรวิทยามากมาย

ตัวอย่างเช่นฮอร์โมนต่อมไร้ท่อที่เกือบทุกคนคุ้นเคยคืออินซูลิน นี่เป็นเพราะอินซูลินมีบทบาทสําคัญในการควบคุมระดับน้ําตาลในเลือดในร่างกายมนุษย์ รายการด้านล่างเป็นฮอร์โมนที่เกี่ยวข้องกับการตอบสนองต่อความกลัว

ฮอร์โมนที่ปล่อย Corticotropin

ไฮโปทาลามัสจะปล่อย CRH เพื่อเพิ่มความสนใจและความเครียดในขณะที่ระงับความอยากอาหาร นอกจากนี้ยังเปิดใช้งานต่อมใต้สมองเพื่อหลั่ง ACTH

ฮอร์โมน Adrenocorticotropic

ACTH ส่งสัญญาณไปยังต่อมหมวกไตสําหรับการหลั่งคอร์ติซอล ต่อมหมวกไตอยู่ด้านบนของไต

คอร์ติซอล

คอร์ติซอลซึ่งมักเรียกว่า ‘ฮอร์โมนความเครียด’ มีหน้าที่ในการเพิ่มความตื่นตัวพลังงานและการตอบสนองของภูมิคุ้มกัน สิ่งเหล่านี้ถือว่ามีประโยชน์ในการตอบสนองต่ออันตรายทันที

ตื่นเต้น

ปล่อยออกมาจากต่อมหมวกไตอะดรีนาลีนมีหน้าที่เร่งอัตราการเต้นของหัวใจและการหายใจ

ปฏิกิริยาการต่อสู้การบินหรือการแช่แข็งอย่างต่อเนื่องจําเป็นต้องมีการผลิตฮอร์โมน กระบวนการและระบบทางร่างกายบางอย่างของคุณอาจได้รับผลกระทบจากการผลิตมากเกินไปนี้ การรบกวนการนอนหลับ, ความผันผวนของน้ําหนัก, อาการปวดหัว, ปัญหาหัวใจและหลอดเลือด, ปัญหาระบบทางเดินอาหาร, ระบบภูมิคุ้มกันลดลง, ความใคร่ไม่ดี, ขาดสมาธิและการสูญเสียความจําเป็นผลข้างเคียงที่เป็นไปได้ทั้งหมด

ความท้าทายที่คาดหวังเกือบทั้งหมดที่เราเผชิญในปัจจุบันเป็นจิตวิทยามากกว่าตัวอักษร อีกหลายเรื่องที่เราเครียดหรือหมกมุ่นอยู่ไม่จําเป็นต้องบินหรือดิ้นรน ในทางกลับกันสรีรวิทยาของเราได้ปรับตัวเพื่อตอบสนองต่อความวิตกกังวลทางร่างกายส่งผลให้เกิดอาการวิตกกังวลทั่วไปส่วนใหญ่ที่บุคคลประสบ

คุณอาจวิตกกังวลหากคุณกําลังจะพูดต่อหน้าผู้คนจํานวนมาก ชีพจรและอัตราการหายใจของคุณอาจเพิ่มขึ้น แต่คุณไม่หิว (เนื่องจากระบบย่อยอาหารของคุณทํางานช้าลง) แม้ว่าจะไม่เป็นประโยชน์ในสถานการณ์นี้ แต่ระบบของคุณก็พร้อมที่จะต่อสู้หรือหนีหากจําเป็น

คุณอาจเคยเห็นว่าผู้คนตอบสนองต่อความเครียดในสถานการณ์ที่หลากหลาย ตัวอย่างเช่นหากคุณและเพื่อนร่วมงานกําลังเดินป่าและเจอกริซลี่คุณคนหนึ่งจะสงบสติอารมณ์และมีเหตุผลในขณะที่คนเลี้ยงวัวคนอื่น ๆ มีความคิดมากมายว่าทําไมการตอบสนองความกลัวของบางคนจึงแข็งแกร่งกว่าหรืออาจแพร่หลายมากกว่าคนอื่น ๆ

แนวคิดหนึ่งชี้ให้เห็นว่าผู้คนมีความโน้มเอียงทางพันธุกรรมต่อความเร้าอารมณ์ทางสรีรวิทยาบางอย่าง ตัวอย่างเช่นนักประสาทวิทยาได้ค้นพบว่ายีน catechol-O-methyltransferase (COMT) บางสายพันธุ์เชื่อมโยงกับการตอบสนองต่อความกลัวที่สูงขึ้น การศึกษาอื่น ๆ ชี้ให้เห็นถึงผลกระทบของประสบการณ์ในวัยเด็กที่น่าวิตกต่อแกน HPA ซึ่งเกี่ยวข้องกับการตอบสนองต่อความกลัว

การศึกษากับ Wim Hof แสดงให้เห็นว่าวิธีการของเขาสร้างการปล่อยฮอร์โมนดังที่ได้กล่าวไว้ข้างต้น ปริมาณและประเภทของฮอร์โมนที่ปล่อยออกมานั้นเทียบได้กับคนที่กระโดดบันจี้จัมพ์เป็นครั้งแรก

WHM สอนให้เราใช้พลังของจิตใจเพื่อเปลี่ยนการตอบสนองของเรา แต่นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะระบบประสาทส่วนกลางของเราเป็นตัวควบคุมที่ทรงพลัง

จะเกิดอะไรขึ้นกับระบบประสาทส่วนกลางในสถานการณ์การตอบสนองต่อความกลัว?

ฮอร์โมนทําหน้าที่เป็นตัวชี้นําให้ระบบประสาทอัตโนมัติทํางานในลักษณะใดวิธีหนึ่ง ระบบประสาทอัตโนมัติมีสอง bifurcations: ระบบประสาทเห็นอกเห็นใจและระบบประสาท parasympathetic สาขาเหล่านี้มีหน้าที่ในการควบคุมการทํางานของร่างกายโดยไม่สมัครใจเช่นอัตราการหายใจและชีพจร

เมื่อใดก็ตามที่พูดถึงการตอบสนองการต่อสู้และการบินเรามักจะเริ่มต้นด้วยระบบประสาทเห็นอกเห็นใจ เครื่องช่วยความจําเพื่อจดจํากลไกของระบบประสาทเห็นอกเห็นใจคือการสันนิษฐานว่า SNS มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจคุณ

ดังนั้นในขณะที่เห็นอกเห็นใจคุณมันจะกระตุ้นการตอบสนองทางสรีรวิทยาที่ช่วยคุณในการจัดการสิ่งที่ทําให้คุณหนักใจ มันจะเพิ่มชีพจรและอัตราการหายใจของคุณในขณะที่ระงับการย่อยอาหารและเตรียมคุณให้พร้อมสําหรับการตอบสนองต่อภัยคุกคาม

หลังจากวิกฤตที่เห็นได้ชัดได้ผ่านไประบบประสาท parasympathetic PNS จะเข้ามาแทนที่ การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายใต้อิทธิพลของ PNS คืออัตราการเต้นของชีพจรและการหายใจกลับสู่ปกติ ดังนั้นร่างกายจะค่อยๆกลับสู่ระยะพักทําให้ระบบนี้มีระยะ “พักผ่อนและย่อย”

ความสัมพันธ์ระหว่างการต่อสู้และการบินและความวิตกกังวลคืออะไร?

ตอนนี้เราได้เรียนรู้ว่า SNS ช่วยกระตุ้นกลไกทางสรีรวิทยาการป้องกันโดยการเปิดใช้งานการตอบสนองการต่อสู้และการบินในขณะที่ PNS นํามันกลับสู่ระยะพักผ่านส่วนที่เหลือและย่อย ในสถานการณ์อุดมคติกระบวนการนี้เกิดขึ้นเมื่อใดก็ตามที่เป็นประโยชน์และจบลงด้วยระบบถอยกลับไปพักผ่อน

อย่างไรก็ตามสิ่งนี้อาจไม่เป็นความจริงเสมอไปเนื่องจากปัญหาบางอย่างที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้

ความวิตกกังวลสามารถเรียกได้ว่าเป็นประสบการณ์ส่วนตัวของการตอบสนองต่อความกลัว หากการตอบสนองต่อความกลัวของคุณบ่อยครั้งและมีศักยภาพคุณจะพัฒนาความวิตกกังวลเรื้อรังและความผิดปกติของอารมณ์

บุคคลที่มีการตอบสนองการต่อสู้และการบินที่ผิดปกติอาจประสบกับตอนตื่นตระหนกซึ่งเป็นการตอบสนองต่อความกลัวโดยไม่มีความเสี่ยงที่มองเห็นได้ นอกจากนี้ความวิตกกังวลเป็นเวลานานและความผิดปกติของอารมณ์ dysregulate ปฏิกิริยาการต่อสู้และการบินผสมปัญหาโดยการเกิดวงจรอุบาทว์

ผู้เชี่ยวชาญทราบกันมานานแล้วว่าความเครียดถาวรมีผลกระทบเชิงลบต่อสุขภาพร่างกายรวมถึงโรคหัวใจ นอกจากนี้ปฏิกิริยาความเครียดที่มากเกินไปยังเชื่อมโยงกับปัญหาสุขภาพจิตหลายประการรวมถึงความวิตกกังวลเรื้อรัง นี่คือตัวอย่างหลายประการ:

กลุ่มอาการหลังบาดแผล

PTSD เชื่อมโยงกับอาการวิตกกังวลมากเกินไป หลังจากเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจคุณอาจเริ่มเชื่อมโยงประสบการณ์ประจําวันกับเหตุการณ์เฉพาะนั้น

หากสถานที่ใดสถานที่หนึ่งเตือนคุณถึงสิ่งที่เป็นลบสถานที่นั้นอาจกระตุ้นให้เกิดการตอบสนองต่อความเครียดทุกครั้งที่คุณเยี่ยมชม

บางครั้งจินตนาการของคุณอาจเป็นที่มาของตัวอย่างทริกเกอร์ คุณอาจมีเหตุการณ์ย้อนหลังหรือความฝันซึ่งก่อให้เกิดปฏิกิริยาความเครียดในร่างกายของคุณ

เมื่อบุคคลถูกต่อสู้และบินอย่างต่อเนื่องสิ่งนี้เรียกว่าความเครียดเรื้อรัง แหล่งที่มาของความเครียดเรื้อรังแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล การรับมือกับอาการรุนแรงการล่วงละเมิดการนอนไม่หลับเป็นเพียงตัวอย่างบางส่วน

หากคุณประสบกับความผิดปกติของความวิตกกังวลแล้วคุณมีแนวโน้มที่จะรู้สึกหวาดกลัวในสภาพแวดล้อมที่ไม่เป็นอันตรายตามปกติ

ดังที่ได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้หากคุณประสบกับโรควิตกกังวลแล้วคุณมีแนวโน้มที่จะรู้สึกหวาดกลัวในพื้นที่ที่ไม่เป็นอันตรายตามปกติ

มันอาจจะเป็นอะไรง่ายๆเหมือนติดอยู่ในการจราจรหรือสนทนากับแคชเชียร์ร้านขายของชํา คุณอาจประสบกับความวิตกกังวลที่คาดหวังซึ่งทําให้คุณกังวลเกี่ยวกับความกังวล ความคิดที่ไม่ต้องการเหล่านี้อาจทําให้เกิดปฏิกิริยาความเครียด สิ่งนี้อาจบ่งบอกว่าคุณมีอาการใจสั่นหายใจลําบากและ hypervigilance มากกว่าบุคคลที่ไม่มีความวิตกกังวล

กลยุทธ์ในการสงบการตอบสนองต่อความกลัวของคุณ

สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเราเป็นกลไกการป้องกันตามธรรมชาติที่ออกแบบมาเพื่อให้เราได้รับการปกป้องจากอันตราย

แม้จะมีข้อได้เปรียบที่เป็นไปได้ของการมีภาพสะท้อนดังกล่าว แต่พวกเราส่วนใหญ่ต้องทนทุกข์ทรมานจากการตอบสนองการต่อสู้และการบินที่เกินจริงซึ่งนําไปสู่ปัญหาทางจิตใจและร่างกาย

คุณสามารถปรับปรุงสุขภาพทางอารมณ์และร่างกายของคุณโดยรู้ว่าทําไมคุณถึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้และวิธีการควบคุม รายการด้านล่างเป็นคําแนะนําบางประการเพื่อช่วยให้การตอบสนองการต่อสู้และการบินสงบลง

โปรดจําไว้ว่าWim Hof Method ทําให้เราได้รับอันตรายที่ควบคุมได้ อันที่จริงการสัมผัสกับความเย็นอาจเป็นอันตรายได้ แต่ควบคุมได้อย่างแม่นยําในระหว่างการประชุมWim Hof Method ของเราช่วยให้คุณสามารถกระตุ้นการตอบสนองต่อความกลัวของเราได้ วิเคราะห์มัน สบายใจกับมัน จากนั้นเราสามารถจัดการและควบคุมได้

หายใจเข้าลึก ๆ

การโต้แย้งปฏิกิริยาการต่อสู้และการบินมักจะนํามาซึ่งการย้อนกลับที่แน่นอนของสิ่งที่ SNS ถูกกระตุ้นให้ทํา ตัวอย่างเช่นในสถานการณ์ที่ตึงเครียด SNS จะเพิ่มการเต้นของหัวใจและการหายใจจะตื้นขึ้น ถึงกระนั้นการวิจัยได้แสดงให้เห็นว่าเราอาจป้องกันปฏิกิริยาการต่อสู้หรือการบินอย่างแข็งขันโดยการหายใจเข้าในช่องท้องอย่างสงบและลึก

จดบันทึกพฤติกรรมของคุณ

การให้ความสนใจกับเวลาที่การตอบสนองการต่อสู้และการบินของคุณโดดเด่นยิ่งขึ้นสามารถพิสูจน์ได้ว่าเป็นประโยชน์ ตัวอย่างเช่นหลังจากสังเกตมาระยะหนึ่งบุคคลพบว่าพวกเขากระวนกระวายใจและกระวนกระวายใจหากพวกเขาดื่มกาแฟมากเกินไป พวกเขาสามารถเปลี่ยนพฤติกรรมได้หลังจากสังเกตเห็นรูปแบบนี้และ จํากัด ตัวเองจากการบริโภคกาแฟจํานวนมากเพื่อสงบการตอบสนองการต่อสู้และการบินของพวกเขา

ไพบูลย์

การตื่นตระหนกและกังวลเกี่ยวกับการตอบสนองต่อความกลัวของคุณในขณะที่มันยังคงทํางานอยู่อาจทําให้การตอบสนองยาวขึ้น เมื่อมันส่งสัญญาณภัยคุกคามไปยังสมองมากขึ้นดังนั้นสถานการณ์จึงแย่ลง การประท้วงที่แพร่หลายคือบุคคลที่ถูกโจมตีด้วยความตื่นตระหนก

พวกเขาจะเริ่มสมมติว่าการโจมตีเสียขวัญของพวกเขาจะเป็นอันตรายต่อพวกเขามากขึ้นส่งผลให้ตอนดําเนินต่อไป การยอมรับอาการของการตอบสนองการต่อสู้และการบินตามปกติซึ่งตรงกันข้ามกับความเชื่อที่ได้รับความนิยมมีเส้นทางยาวไกลในการลดพวกเขา

กิจกรรมทางกาย

นักวิจัยได้ระบุความสัมพันธ์ระหว่างการออกกําลังกายและการลดความวิตกกังวล แม้ว่าคําอธิบายสําหรับการเชื่อมโยงนี้ยังคงถูกตรวจสอบ, สมมติฐานหนึ่งคือความเครียดปานกลางเนื่องจากการฝึกอบรมช่วยเพิ่มความอดทนความเครียดโดยรวม—ความคิดอื่น ๆ ที่ศูนย์เกี่ยวกับศักยภาพของการออกกําลังกายเพื่อลดการกระตุ้นระบบประสาทเห็นอกเห็นใจ.

เทคนิคความรู้ความเข้าใจและพฤติกรรม

หลังจากวิเคราะห์บทความนี้คุณควรตระหนักว่าเหตุใดการตอบสนองต่อความกลัวจึงไม่เหมาะสมหรือเป็นประโยชน์เสมอไป การทําความเข้าใจเมื่อปฏิกิริยาการต่อสู้และการบินเปิดใช้งานและใคร่ครวญว่าถูกต้องหรือไม่สามารถช่วยคุณลดการตอบสนองที่น่าตกใจในสถานการณ์ที่ไม่สามารถใช้งานได้

ตัวอย่างเช่นหากคุณรู้สึกประหม่าอย่างมากก่อนการประชุมและโต้วาทีในการยกเลิกให้พิจารณาว่าคุณกําลังพยายาม “หลีกเลี่ยง” “อันตราย” ที่จินตนาการไว้ผ่านปฏิกิริยาการต่อสู้และการบินนี้ แม้ว่าระบบของคุณจะเตรียมคุณให้พร้อมรับมือกับสิ่งนี้ แต่คุณก็ไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายที่สําคัญใด ๆ ทําให้ SNS ของคุณสงบลงโดยปรับวิธีการตีความปัญหาและการตอบสนองทางสรีรวิทยาของคุณ

ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ

ความกังวลทางการแพทย์อาจมีส่วนทําให้เกิดการต่อสู้หรือปฏิกิริยาการบินที่มากเกินไปนอกเหนือจากปัญหาทางจิตวิทยาที่เป็นไปได้ที่ผู้เชี่ยวชาญอาจพร้อมที่จะช่วยเหลือคุณ ตัวอย่างเช่นภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะสามารถทําให้คุณรู้สึกกังวล ยา Beta-agonist ซึ่งแนะนําโดยทั่วไปสําหรับโรคหอบหืดยังสามารถกระตุ้นแกน HPA และทําให้เกิดความกลัว

Wim Hof Method

Wim Hof Method ได้รับการแสดงเพื่อเพิ่มความอดทนต่อความเครียดในชีวิตประจําวัน ดังนั้นบางคนเรียกว่าการฉีดวัคซีนให้เราจากความเครียด

การหายใจ WHM เป็นประจําและการสัมผัสกับความเย็นผ่าน อ่างน้ําแข็ง อาจเป็นพื้นฐานในการให้ความสามารถในการทนต่อความเครียดในชีวิตประจําวันมากขึ้นและฟื้นตัวจากความเครียดนั้น

เผชิญหน้ากับความกลัวของคุณ ไม่จําเป็นต้องมีการต่อสู้หรือการบิน แต่การแช่แข็งอยู่ในเมนูอย่างแน่นอน

อ้าง อิง

Item added to cart.
0 items - ฿0.00